| nareeyapa's profiletungpang's space ในวันที...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
June 17 แอบรักเพื่อนสนิทเครติดจากkapook.com นะคะ
อ่านแล้วชอบเลยเอามาแปะไว้ คุณเคยแอบรักเพื่อนสนิทมั้ย
เคยเป็น "โรคแพ้ความใกล้ชิด" กันไหม... เขาว่ากันว่า หากใครที่เป็นโรคนี้มักมีอาการ... "ปวดใจ"
เพราะหัวใจไม่ค่อยแข็งแรง โดยอาการเบื้องต้นของโรคเริ่มจากเชื้อพาหะจะเข้ามาใกล้
สร้างความสนิทสนมกันตามประสาคนรู้จัก (เพื่อน)
แต่จะส่งผลถึงคลื่นไฟฟ้าในสมอง ซึ่งจะแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นความถี่
จากความรู้สึกธรรมดาฉันท์เพื่อน พี่ น้อง ให้เป็นตามที่ใจตนเองต้องการ
ต่อจากนั้น เมื่อเชื้อโรคได้เข้าสู่ร่างกายแล้ว จะกระจายตัวอย่างรวดเร็วด้วยระยะเวลาอันสั้น ซึ่งจะแปรตามความสัมพันธ์ที่มีมากหรือน้อยระหว่างผู้รับเชื้อกับผู้แพร่เชื้อ
อาการของโรคนี้ โดยมากแล้วจะเริ่มจากการคิดเข้าข้างตัวเอง จากนั้นก็จะเริ่มมีอาการอ่อนแอทางจิตใจมากขึ้นเรื่อยๆ
ปัจจุบัน ทางการแพทย์ยังไม่สามารถหาวัคซีนป้องกันได้ เพราะเนื่องจากเชื้อนี้เป็นไวรัส
ไม่สามารถฆ่าให้ตายได้ อย่างไรก็ตาม แพทย์หลายท่านระบุว่า "เวลา"
จะเป็นยารักษาโรคนี้ได้ดีที่สุด... (อิอิ) "การแอบรัก" เป็นกิริยาน่ารักๆ เป็นความรู้สึกดีๆ ที่มีให้ใครซักคน โดยที่เขาไม่จำเป็นต้องรู้ ความใกล้ชิดสนิทสนม ความผูกพันเห็นอกเห็นใจ พร้อมด้วยมิตรภาพที่บริสุทธิ์
ไม่ยากที่จะทำให้เกิดอาการ "เพื่อนแอบรักเพื่อน" ครั้นจะบอกก็กลัวว่าจะเสียเพื่อนไป
อะไรๆ ก็คงกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้ ขนาดยืนยันว่าจะคบและทำตัวเหมือนเดิม
อีกฝ่ายก็คงไม่เหมือนเดิมอยู่ดี เพราะต้องคอยระแวง และระวังตัวมากขึ้น  เฮ้อ... คิดแล้วเศร้า!! ยิ่งใกล้ชิด ก็ยิ่งรัก อยากทะนุถนอม อยากดูแลเขาให้ดีที่สุด แต่ทำไม๊... ทำไม เพื่อนกันถึงรักกันไม่ได้? หรือคุณคิดอย่างไร...May 23 ไม่ได้อยู่แม้ แค่ หางตา จะกี่ครั้งที่สายตา ฉันมองเธออยู่ จะกี่ครั้งที่หางตา เธอก็ยังมองผ่าน จะกี่ครั้งที่รู้ตัว แต่มันก็ห้ามใจ..ไว้ไม่ไหว ยังคงมองตามเธอทุกที.. * รู้ดี เธอไม่มองมา แต่ฉันเองก็ยังส่งสายตา แม้ว่าเธอ จะมองมาแต่คนข้างๆฉัน ใกล้กัน แค่เพียงเธอต้องการ จะหาทาง ให้เขามาพูดจา ฉันไม่ควรขวาง ความต้องการ ที่ ส่ง มา.. ** รู้ทั้งรู้ว่าฉันเป็นแค่เพียงทางผ่านหัวใจ ไม่ได้หวังและคิดเป็นอื่นไกล แค่คนรู้จัก รู้ทั้งรู้ยังฝืนยังเหม่อมองก็ยังช้ำ อยากขอเธอได้ไหม แค่สบตา มองมาที่ฉันสักครั้ง..บ้าง จะกี่ครั้งที่ใกล้กัน ฉันก็ยังไหวหวั่น จะกี่ครั้งที่เขามา ฉันก็ยังใจสั่น อาจะเป็นเพราะฉันกลัว กลัวว่าเขาคนนั้น จะยอมมองหน้าเธอซักที ( ซ้ำ *, ** ) Intru.. ( ซ้ำ **,** ) April 27 my first kimchi วันนี้ได้ฤกษ์ทำกิมจิ ทั้งๆที่เครื่องไม่ครบ หน้าตาดังภาพ หวังว่าท้องคงไม่เสียนะ April 12 รักไม่ได้ กรู๊ฟไรเดอร์ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ถึงไม่ลืมเธอ
มีเธอในใจฉันเสมอไม่เข้าใจ อยากกอดเธอเอาไว้ สักเท่าไร แต่หัวใจ ฉันก็รู้ดี จูบเธอได้ในฝัน เท่านี้ แค่นี้ เพียงแค่นั้นในใจ *รักไม่ได้บอกกับตัวเอง หัวใจตัวเอง ต้องห้ามตัวเอง บอกมันอย่าหวั่นไหว รักเขาไม่ได้ เขาดียังไง ชอบเขาเท่าไหร่ก็ ต้องหยุดไว้เอง เป็นบททดสอบของเบื้องบน ให้ค้นหาหัวใจ ส่งมาให้ตัวฉันข้ามไป อยากจะลองใจฉันหรือเปล่า จะได้รู้ว่ารักหรือแค่เหงา ให้เห็นเงา สะท้อนหัวใจ เก็บเธอไว้แค่ฝัน ได้ไหม เพราะหัวใจฉันกระซิบว่า (ซ้ำ*) รักไม่ได้บอกกับตัวเอง หัวใจตัวเอง ต้องห้ามตัวเอง บอกมันอย่าหวั่นไหว รักเขาไม่ได้ เขาดียังไง ชอบเขาเท่าไหร่ก็ รักไม่ได้ บอกกับตัวเอง หัวใจตัวเอง ต้องห้ามตัวเอง บอกมันอย่าหวั่นไหว รักเขาไม่ได้ เขาดียังไง ชอบเขาเท่าไหร่ ก็ต้องหยุดไว้เอง ขอบคุณเนื้อเพลงเวปคุณบิ๊กโน้ต
ชอบเพลงนี้ โดนดี ณ ตอนนี้น้า แล้วมันก็จะดีขึ้นเอง April 10 บ่นๆเรื่องรักๆไปอ่านเจอบทความหนึ่งที่แสดงความรู้สึกมา เลยเอามาแปะ
มีอยู่ช่วงหนึ่งในชีวิตที่เกิดรู้สึกไม่ชอบหน้าคำว่า "อุตส่าห์" ขึ้นมาเฉยๆ กลายเป็นความรำคาญใจ เวลามีใครมาใช้คำนี้ด้วยบ่อยๆ เช่น อุตส่าห์ซื้อขนมมาฝาก อุตส่าห์รอทานข้าว และอีกหลายๆ อุตส่าห์ที่ถูกหยิบยกมาใช้ตามแต่สถานการณ์ "อุตส่าห์" เป็นคำเดียวกับคำว่า "อุตสาหะ" ที่ฟังดูแล้วยากลำบาก ไม่ได้ง่าย ไม่ได้ราบรื่นเท่าไหร่นัก... "อุตส่าห์ซื้อขนมมาฝาก" ฟังดูเหมือนลำบาก และไม่ได้อยากจะทำอย่างนั้น "อุตส่าห์รอทานข้าว" ก็ดูเหมือนกับว่าหิวเสียจน ไม่น่าจะมาทรมานร่างกายรอ แต่บางทีคนพูดก็ไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันกำลังคิดว่าเมื่อคุณเริ่มใช้คำว่าอุตส่าห์ มันเหมือนกับว่าคุณกำลังทำในสิ่งที่ยากกว่าปกติ ลำบากขึ้นกว่าปกติ และเมื่อนานไปคุณก็จะเหนื่อย เมื่อเหนื่อยก็จะเบื่อ ไม่อยากทำ และไม่ทำในที่สุด เหมือนกับเหนื่อยเพราะความรัก แต่ความรักไม่ใช่อย่างนั้น แม้จะเหยียบเบรคแล้ว แรงเฉื่อยก็ยังเหลือมากพอ ที่จะพาวิ่งต่อไปอีกหลายระยะทาง เหนื่อยแค่ไหนก็หยุดไม่ได้ดังใจคิด จำต้องวิ่งต่อ วิ่งตาม ทั้งที่หมดแรง อาจเป็นเพราะเราทุ่มเทให้กับความรักมากเกินไป มองความรักเป็นสิ่งพิเศษที่ซับซ้อน เราคิดว่า การจะรักใครก็ต้องทำดีกับเค้าให้มากๆ ต้องห่วงใยเขามากๆ ต้องใส่ใจเขามากๆ ต้องทุ่มเทให้มากๆ ... มากจนเกินกำลัง แทนที่จะมีความสุขกับการให้ กลายเป็นว่า ให้จนเหนื่อย เพราะอยากทำอะไรที่ดีๆ ให้กับคนที่รัก อยากให้เขารู้สึกว่ามันพิเศษและยิ่งใหญ่ บางครั้งจึงทำอะไรที่มันยากและลำบากเกินจำเป็น เรียกว่าถึงขั้น "อุตสาหะ" ก็ไม่เกินไปนัก คนเราไม่ชอบที่จะเสียเปรียบใคร แม้กระทั่งกับคนที่รัก บางครั้งก็อดคิดไม่ได้... เพราะเข้าใจว่าสิ่งที่เราทำไปนั้น คือการให้ที่ยิ่งใหญ่เสียเหลือเกิน เมื่อไม่ได้มีคนรู้ซึ้งอย่างที่ตั้งใจ ก็อดไม่ได้ที่จะอยากขอคืน ในทางกลับกัน หากเพียงเราได้ให้ ในสิ่งที่ไม่ใช่ความยากลำบากของตัวเอง ให้สิ่งที่ยิ่งใหญ่ในความรู้สึกเขา แต่เล็กน้อยในความรู้สึกเรา ยังดีเสียกว่า ไม่ต้องถึงขั้นอุตสาหะจนตัวเองต้องเหนื่อยยาก แต่ก็ตั้งใจดีที่จะให้ หากวันหนึ่งมันจะไม่มีความหมายขึ้นมาจริงๆ จะได้ไม่มาบ่นว่า "อุตส่าห์ทำไปตั้งเท่าไหร่" ให้ได้ยินแล้วระคายใจ รักแบบสบายๆ ไม่ต้องแบกอะไรที่มันเกินตัว ความรักไม่ได้หนักอย่างนั้น กล่องใส่มันอยู่ต่างหาก ไม่รู้จะแบกมาทำไมให้เหนื่อย... P.s ขอขอบคุณบทความจาก คุณ เซริ อ่านบทความนี้แล้วมึนๆ อ่านอีกก็มึนอีก เพราะบางประโยคมันก็ขัดๆกันกับความรู้สึก
บางประโยคก้อรู้สึกอินไปกับมัน เฮ้อ ตอนนี้รู้สึกว่าการรักใครสักคนนี่มันเหนื่อยเหมือนกัน
มันคงเหนื่อยกับการวางตัวและเก็บใจ รวมถึงความคาดหวังแปลกๆที่อยู่ในใจ
ตอนนี้ยังไม่ได้ข้อสรุปในใจ รู้อย่างเดียว เป็นคนดีนี่มันเหนื่อย.......555555555555555 March 10 SoMebOdy'S mE
You, do you remember me? February 15 เหตุผลที่ควรดีใจ เมื่ออายุใกล้ 30 หรือเลย 30
December 05 คิดจะตกรถไฟ"ฉันจะบอกความลับของรถไฟให้ฟังเอามั้ย? มันไม่สำคัญหรอกนะว่ารถไฟจะพาเธอไปที่ไหน สิ่งสำคัญอยู่ที่การตัดสินใจของเธอต่างหากล่ะ ว่าจะกระโดดขึ้นรถไฟขบวนนั้นหรือเปล่า?" จาก: ประโยคที่คนตีตั๋วรถไฟไปขั้วโลกเหนือพูดกับเด็กน้อยเป็นครั้งสุดท้าย ในหนังเรื่อง The Polar Express November 05 เค้กเวลาOctober 24 คุณ "กำ"อะไรอยู่??อ่านเจอแล้วชอบ เลยเอามาเก็บไว้ แล้วขอตั้งคำถามว่า เราล่ะ กำอะไรเอาไว้
ครอบครัวที่น่ารักอยู่ครอบครัวหนึ่ง ในครอบครัวนี้มี พ่อ แม่ และบุตรชายวัย 5 ขวบ
กำลังน่ารักเลยทีเดียว เจ้าหนูเป็นเด็กที่ซนอย่างร้ายกาจและขี้สงสัยอย่างมาก อยู่มาวันหนึ่งเจ้าหนูก้อนึกครึ้มอกครึ้มใจอย่างไรบอกไม่ถูกไปคว้าเอาแจกันหยกแกะสลักต้นราชวงศ์หมิง ซึ่งนั่นก้อหมายความว่ามันราคาแพงมากกก นำมาเล่นพลิกคว่ำพลิกหงาย สักพักก้อล้วงมือเข้าไปในแจกัน ทันใดนั้นเจ้าหนูก้อทำตาโตเท่าไข่ห่านดูเหมือนจะดีใจที่ล้วงเข้าไปเจออะไรสักอย่าง แต่ปัญหาหาอยู่ที่ว่ากูเอ๊ย! เจ้าหนูจะดึงมือออกมาได้อย่างไร้เจ้าหนูเริ่มกระสับกระส่ายพยายามดึงมือออกมาแต่ก้อไม่สำมะเหร็จ จนต้องใช้ไม้ตายคือ "ทำไม่ได้ร้องไห้ไว้ก่อน" เสียงเอ็ดอึงเป็นผลให้พ่อและแม่ต้องวิ่งมาดู เมื่อมาพบเข้าต่างก้อพยายามช่วยกันดึงมือของเจ้าหนูออกจากแจกันด้วยวิธีต่างๆ น้ำมันก้อแล้ว น้ำสบู่ก้อแล้วทำอีท่าไหนก้อไม่ออก จนสุดท้ายผู้เป็นพ่อต้องตัดใจทุบแจกันหยกราชวงศ์หมิงทิ้งเพื่อรักษามือของลูกชายเอาไว้ เมื่อมือของเจ้าหนูหลุดจากแจกันแล้วพ่อและแม่ ก้อพบว่ามือเจ้าหนูกำอะไรบางอย่างจนแน่น ผู้เป็นแม่จึงถามลูกชายว่า "หนูกำอะไรอยู่จ้ะลูก ?" เจ้าหนูตอบพร้อมทำสีหน้าขึงขัง "ผมปล่อยมันไม่ได้หรอกครับ "แล้วมันคืออะไรจ้ะลูก?" ผู้เป็นพ่อเริ่มสงสัย "มันเป็นสตางค์ครับ" เจ้าหนูตอบพร้อมกับค่อยๆแบมือออกอย่างทนุถนอม จึงปรากฏว่า ในมือของเจ้าหนูมีเพียงเหรียญสลึงอยู่สองเหรียญ เจ้าหนูหารู้ไม่ว่าการที่เขาพยายามกำเหรียญเอาไว้ทำให้ครอบครัวต้องสูญเสียของมีค่ากว่าเป็นพันๆเท่า แล้วเพื่อนๆ ล่ะ ขณะที่คุณกำลังใช้ชีวิตอยู่นี้ คุณกำลัง "กำ"อะไรไว้ในชีวิตบ้าง เงิน? บ้าน? งาน? รถ? ทิฐิ? ... แล้วสิ่งที่คุณกำอยู่ทำให้คุณสูญเสียอะไรที่มีค่ามหาศาลไปบ้าง เวลา.... ครอบครัว.... พ่อแม่..... คนที่รักเรา..... สวรรค์ คุณ "กำ"อะไรอยู่?? ที่มา จาก fw mail October 20 บ่นๆวันนี้อยุ่ในภาวะอารมณ์ไหนม่ะรู้ มาอัพเปซได้ ไม่ได้ว่างนะเนี้ย
ช่วงนี้แสหร่นแปร้น ไปเรียนภาษา มีแต่คนถามว่าเอาไปใช้ไรวะ
เอาน่า....ว่างจัด ตอนนี้ได้ยุ่งสมใจ งานก้อมาเป็นเทศกาลปลายปีพอดี
อะไรมันจะพอดีขนาดน้านนน
มีการบ้านทุกอาทิตย์เล้ย ใช้พิมพ์กะคอมก้อไม่ได้ ไม่สามารถโหลดภาษาแบบยูนิโค้ดได้
ฝากไว้ก่อนเหอะ ตูจะทำการบ้านแบบพิมพ์ไปส่ง สงสารครูเฮืองฉิบเป๋ง
มาอ่านลายมือ หมูเขี่ย วันนี้ไปอ่านนิยายอยุ่เรื่อง เจอบทกลอนโดนใจ อิอิ
รักเค้าข้างเดียว...เหมือนเกลียวเชือก
เค้ารักเราเผื่อเลือก...หารู้ไม่
เค้าไม่รักเราแล้วก็แล้วไป
มีปัญญาหาใหม่ได้...ไม่ต้องแคร์ วิ๊วววววววววววว.
เอาน่า ชีวิตก็สั้นๆก็ใช้ไปให้คุ้มล่ะกันเนอะ
ไม่ว่าเรื่องไร
เพื่อนรักบอกไว้ว่า ใช้ชีวิตให้เต็มที่ ไม่ต้องห่วงว่า
จุดสุดท้ายของทุกเรื่อง ทุกความสัมพันธ์จะเป็นอย่างไร
ทำวันนี้ให้มีความสุขก็พอ
August 30 Out of Reachยังติดใจอยู่กะบรรดาเพลงโปรด เอามาเก็บไว้ในเปซ จะได้ไม่หายไปไหน
เนื้อเพลง พร้อมคำแปลค่ะ บาดใจสุดๆ (ขอบคุณ คุณหนูเองมากๆค่ะ)
Knew the signs ที่ฉันเดาอาการที่เธอแสดงออก Wasn't right นั่นมันไม่เหมือนกับที่ฉันคิด I was stupid for a while ฉันเลยกลายเป็นคนโง่ไปชั่วขณะ Swept away by you โดนเธอทอดทิ้ง And now I feel like a fool ตอนนี้ฉันเลยรู้สึกเหมือนกับคนโง่ๆ คนหนึ่ง So confused, สับสน My heart's bruised หัวใจแหลกสลาย Was I ever loved by you? ฉันจะมีโอกาสได้รับรักจากเธอมั้ย? Out of reach, so far เกินเอื้อมคว้า...ห่ างไกล I never had your heart ฉันคงไม่มีทางได้ใจเธอ Out of reach, เกินเอื้อมคว้า Couldn't see ไม่มีทางเห็นเลย We were never Meant to be ว่าเราจะได้เป็นของกันและกัน Catch myself ฉันดึงตัวฉัน From despair ออกมาจากความผิดหวัง I could drown เพราะไม่งั้นฉันคงเหมือนกับคนจมน้ำ If I stay here ถ้าฉันยังคงอยู่ตรงนี้ Keeping busy everyday ฉันพยายามทำตัวให้วุ่นวายทุกๆ วัน I know I will be OK เพราะฉันรู้ว่า ฉันคงต้องหายดี But I was แต่ฉันยังคง So confused, สับสน My heart's bruised หัวใจแหลกสลาย Was I ever loved by you? ฉันจะได้รับรักจากเธอมั้ย? Out of reach, so far เกินเอื้อมคว้า...ห่ างไกล I never had your heart ฉันคงไม่มีทางได้ใจเธอ Out of reach, เกินเอื้อมคว้า Couldn't see ไม่มีทางเห็นเลย We were never Meant to be ว่าเราจะได้เป็นของกันและกัน So much hurt, เจ็บปวดที่สุด So much pain ปวดร้ายที่สุด Takes a while อาจต้องใช้เวลา To regain เพื่อที่จะบรรเทา What is lost inside สิ่งที่ฉันขาดหายไปในส่วนลึก And I hope that in time, และหวังว่าสักวันหนึ่ง You'll be out of my mind เธอจะจางหายไปจากใจฉัน And I'll be over you และฉันจะลืมเธอ But now I'm แต่ว่าตอนนี้ฉัน So confused, สับสน My heart's bruised หัวใจแหลกสลาย Was I ever loved by you? ฉันเคยได้รักจากเธอมั้ย? Out of reach, so far เกินเอื้อมคว้า...ห่ างไกล I never had your heart ฉันคงไม่มีทางได้ใจเธอ Out of reach, เกินเอื้อมคว้า Couldn't see ไม่มีทางเห็นเลย We were never Meant to be ว่าเราจะได้เป็นของกันและกัน Out of reach, เกินเอื้อมคว้า So far ไกลแสนไกล You never gave your heart เธอไม่เคยให้ใจฉันเลย In my reach, I can see ที่ปลายสุดเอื้อมแขนของฉัน ฉันเห็นว่า There's a life out there มันมีชีวิตที่ไกลแสนไกล For me สำหรับฉัน August 29 ฟังเพลงเมื่อไม่กี่วัน คุณเพื่อนร๊ากกกเอ็มมานำเสนอเพลงให้ฟัง เป็นเพลงเก่าที่ทาทาเคยร้อง
แต่เอาเพลงนี้กลับมาทำใหม่ ถูกใจกว่าตอนที่ทาทาร้องแฮะ
กลับไปก็ไม่รักเธอเหมือนเดิม
ชอบเพลงนี้แบบว่าให้ฟิวส์ "คนที่หมดใจ " โดนคร๊าบโดน อิอิ
ตอนนี้เลยบ้าฟังเพลงนี้ไปเลย ว่าจะเอาเรื่องที่ไปเมืองกาญมาลง
แต่ยังไม่สามารถเอาลงเครื่องได้เลยยยยยยย
ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยๆ ระวังเป็นหวัดกันนะ
August 16 อยากมีชื่อภาษาญี่ปุ่น rewriteเข้าไปเล่นในเวปsawasdeemultiply
เ ค้ามีให้เล่นว่าชื่อภาษาญี่ปุ่นของเราจะชื่อว่าอะไร
อิอิ ถ้ามีชื่อญี่ปุ่นแล้วจะมีแนวโน้มได้ไปญี่ปุ่น เอ้ย มีแฟนเป็นคนญี่ปุ่นมั้ยเนี้ย แป้งไม่โลภ แป้งไม่โลภ อิอิ
ชื่อเราแปลงเป็นภาษาญี่ปุ่นได้อย่างงี้อ่ะ
นามสกุล Saruwatari (monkey on a crossing bridge)
ไม่อยากแปลเลย แต่จากที่ดูในเวปแล้วพบว่า
จะมีญาติเป็นลิงฝูงใหญ่ อิอิ นิยมอยู่รวมกัน
ส่วนชื่อ Miharu (beautiful clear sky)
คำแปลชื่อชอบม๊าก มาก อิอิ
เหมือนเราไปยืนอยู่กลางทุ่ง มองฟ้าแล้วแดดดีๆ ฟ้าใสๆ
ขอย้ำว่าที่ยืนกลางทุ่งอ่ะ ไม่ใช่วัวหรือควาย นะ
ถ้าใครอยากรู้ลองเข้าไปดูนะ ในเวปนี้อ่ะ
เลือกเพศก่อนนะ แล้วพิมพ์นามสกุล ตามด้วยชื่อ ต้องเป็นภาษาอังกฤษเท่านั้นน้า
(ไว้เราจะไปหาทาคุยะ)
เซงจิต 1 เอารูปทาคุยะ ลงไม่ได้ .....มัยวะ August 07 เพลงโปรดชอบเพลงนี้มานาน แล้วยิ่งชอบมากกกกกกกที่มันประกอบหนัง Bridget Jones's Diary โคตรชอบบเมื่อวันจันทร์เพิ่งหา
หนังสือเล่มนี้ภาคแรกเจอ ที่ผ่านมาเจอแล้วแต่สภาพโคตรไม่ถูกใจ ฟังแล้วอยากดูหนังเรื่องนี้อีกรอบ
แต่แผ่นของท่านไปไหนคร๊าบนุงแป้ง เก็บไว้ไหน ต้องไปหาอีกแระ
ทำให้เพลงมันอยู่หน้านี้ไม่เป็น 5555
ใครทำเป็นช่วยหน่อย ตอนนี้เอาลิงค์ที่ฟังเพลงกะเนื้อไปก่อนล่ะกัน
Knew the signs wasn’t right
I was stupid, for a while Swept away, by you And now I feel like a fool Chorus So confused My heart’s bruised Was I ever loved by you? Out of reach, so far I never had your heart Out of reach, couldn’t see We were never met to be Verse 2 Catch myself, from despair I could drown if I stay here Keeping busy, everyday I know I will be ok Chorus But I’m So confused My heart’s bruised Was I ever loved by you? Out of reach, so far I never had your heart Out of reach, couldn’t see We were never met to be Bridge So much hurt, so much pain Takes a while to regain What is lost inside And I hope that in time You’ll be out of my mind I’ll be over you Chorus And know I’m So confused My heart’s bruised Was I ever loved by you? Out of reach, so far I never had your heart Out of reach, couldn’t see We were never met to be Out of reach, so far, You never gave your heart In my reach, I can see There’s a life out there for me July 17 เราจะตายเมื่อไหร่ฟะ วันนี้ ได้อ่านบทความของคุณมยุรา ภักดีรอด เกี่ยวกับเรื่อง ธรรมชาติของชีวิต โดยเปรียบเทียบกับนวนิยายที่จบ
แบบ Happy Endingและไม่Happy ทั้งตัวเอกตาย สุดท้ายเราไม่รักกัน บลาๆๆ
สิ่งที่ผู้เขียนต้องการจะสื่อคือ เรารับรู้ ว่า มีเกิด มีแก่ มีเจ็บ มีตาย
แล้วเราจะรับมือกับมันยังไง เมื่อสิ่งเหล่านี้เกิดกับเรา หรือคนที่เรารัก
ทำยังไงเราถึงจะเข้าใจได้ว่า การตายเป็นสิ่งที่เราจะต้องพบเจอจริงๆไม่วันใดก็วันหนึ่ง
แล้วเราได้ทำอะไรที่อยากทำหรือยัง แบบไม่เดือดร้อนตัวเองและคนอื่นนะ
เพราะเราไม่รุ้เลยว่า จะตายเมื่อไหร่
เราก้อมานั่งนึก น่านอ่ะดิ เราจะรู้ได้ไงวะ ว่าจะตายเมื่อไหร่ แล้วจะแก่ตาย หรือจะตายแบบไหน
มานั่งลิสต์เรื่องที่อยากทำ โหหหหหหหหหห บานตะไท
ยังไม่ได้บอกรักหรือแสดงฟามร๊ากกกกกะใครเลย ฮ่าๆๆถ้าตูตายพรุ่งนี้แล้วจะทำไงหว่า อิอิ
เอาแค่นี้ก่อน ใครหลงเข้ามาอ่าน ขอบอกว่าชมได้ ห้ามด่า อันนี้มันไดอารี่ว่ะ เด๋วทำบล๊อคก่อน
จะได้ไม่ต้องมาทนอ่าน ไดอารี่ของเรา อิอิ
July 16 Daisy & love actuallyวันนี้กลับหอเร็ว (พ่อให้กลับเร็ว) ได้มานั่งดูหนังที่ยืมเพื่อนไว้นานแล้ว เรื่อง DAISY ดูแล้วรู้สึกหดหู่ ไม่คึกเอาซะเลย เลยต้องเอาเรื่อง Love Actually ของนุงรัตน์ (เรื่องโปรดของเรา)มาดูอีกรอบ ดูหนังทั้งสองเรื่องแล้วทำให้นึกถึงคำพูดที่เค้าพูดๆกันแนวๆนี้
ภาพที่เห็นอาจไม่ใช่สิ่งที่เป็น
อย่าปล่อยให้ความรักที่ผ่านเข้ามาผ่านไปโดยที่คุณไม่ทำอะไรเลย (โหห อันนี้จะรู้ได้ไงหว่า)
จงแสดงออกเมื่อคุณรู้สึกว่ารักใครซักคน อย่าทำแค่เพียงเฝ้าดูอยู่ห่างๆ เพียงเพราะเราไม่คู่ควร
พอแค่นี้ก่อนดีก่า มากก่านี้จะเลี่ยน อิอิ แต่เราจะทำได้อย่างที่พูดมั้ยนะ
เมื่อแม่เข้าโรงบาล
วันที่ 13 กรกฎาคม 50 เวลาไม่เกิน 10.00น. พ่อโทรมาบอกว่าแม่เข้าโรงบาล สาเหตุเพราะความเข้มข้นในเลือดต่ำมากกว่าปกติ หมอเห็นว่าไม่เป็นการดีเลยที่จะปล่อยให้แม่แค่มาตรวจและกลับบ้านไป เพราะจริงๆแล้ว พ่อพาแม่มาหาหมอเนื่องจากแม่มีเมนส์ไม่หยุดหน้าและตัวซีด และเหนื่อยง่าย ก่อนหน้านั้นแม่กะพ่อคิดว่าน่าจะเป็นเมนส์ครั้งสุดท้ายมันเลยมาเยอะ ซึ่งพ่อกะแม่มองว่าไม่เป็นไร แต่แม่หน้ามืดบ่อยๆ พ่อให้แม่มาหาหมอหลายครั้งแล้ว แต่แม่ไม่ว่างซักที่ เพราะแม่มีความสุขกับการทำงานกับเพื่อนๆที่โรงเรียนมาก เราคิดว่างั้น เพราะแม่จะเฉาทุกทีที่กลับบ้าน หมดแรงและปวดหัว แต่เมื่อแม่ก้าวเท้าลงจากรถพ่อที่ไปส่งที่โรงเรียน แม่จะคึกคักมากจริงๆ แม่พร้อมที่จะไปไหนมาไหนเสมอเมื่อครูที่โรงเรียนร้องขอให้ไปเป็นเพื่อน (ซึ่งอันนี้โดนพ่อสวดไปแล้ว)
สรุปวันนั้นแม่ต้องนอนโรงบาลเพราะหมอให้เลือดเพราะกลัวแม่ช๊อค และให้เตรียมตัวเพื่อขูดมดลูก
วันที่14 ก.ค.50 แม่เข้าขูดมดลูกตอน11โมง ลูกๆทุกคนโทรจิกพ่อตลอดจนแม่ออกจากห้องผ่าตัด พ่อบอกว่าแม่ไม่เป็นไร สลบเหมือดแค่นั้นเอง พร้อมโดนญาติๆโวยว่าเป็นอะไรไม่บอก (ก็เกรงใจนี่นา) เย็นนี้จะไปนอนกะแม่
18.30 เราถึงโรงบาล ด้วยรถประจำทางสายบ้านแพ้ว นั่งไปเรื่อยๆสนุกดีให้ความรู้สึกไปต่างจังหวัดมากๆ คิดถึงนุงรัตน์จริงๆ ฟิวส์แบบนี้เลยที่มันชอบ เด๋วไว้คงต้องหาโอกาสชวนกันไปเที่ยวแบบเรื่อยๆแบบนี้บ้าง ไปถึงห้องแม่หลับ พ่อไปซื้อกับข้าวมาให้เรายังไม่ถึงห้อง เราเลยนอนดูโทรทัศน์ไปเรื่อย ครูที่โรงเรียนพ่อมาเยี่ยมแม่ประมาณทุ่มก่าๆ หลังจากที่เค้าลากลับไป ทันทีที่ประตูปิด แม่รีบลงจากเตียงให้เราพาไปห้องน้ำ แล้วอ้วกทุกอย่างออกมาหมด น่าสงสารมากๆ ไปตามพยาบาลมาดู เค้าบอกว่าผลข้างเคียงของการวางยาสลบ แม่กินยาแล้วหลับไปทันที คงเพลียมาก น้องๆโทรเข้ามาหาแม่กัน ได้คุยบ้าง ไม่ได้คุยบ้าง เพราะสี่ทุ่ม พ่อกะแม่ก็น๊อคไปเลยทั้งคู่ แต่แม่จะตื่นเวลาที่พยาบาลเข้ามาวัดความดันซึ่งขยันมาก เดินทั้งคืน
วันนี้15 ก.ค. 50 แม่ออกจากโรงพยาบาล แม่อึดจริงๆ เราไม่รู้เลยว่าในความเป็นจริงของผู้หญิงที่โดนขูดมดลูกได้ 1 วันจะมีแรงไปไหนมาไหนอย่างแม่มั้ย แม่ให้ความสำคัญกับการสอบครั้งนี้มากจริงๆ มากกว่าสุขภาพแม่เอง ซึ่งแม่บอกว่า “ แม่ไม่เป็นไร แม่ไหว ” ถ้าถามในความรู้สึกเรา มันไหวจริงเหรอ เฮ้อ.... ทุกคนในบ้านได้แต่เป็นห่วง แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากคอยดูแลและสนับสนุนแม่ เรากะพ่อคุยกันว่า แม่เป็นพวกเรียนรู้ทุกอย่างจากประสบการณ์จริง(ยังมีอีกคนที่ได้แบบแม่ไปเต็มๆ )เพราะจะไม่เชื่อคำเตือนเลยแต่ไม่รู้ว่า แม่จะรู้บ้างมั้ยว่าบางที่ประสบการณ์ของแม่อาจต้องแลกกับสุขภาพของแม่ก็ได้
รักแม่มากๆค่ะ
แป้ง
ป.ล. วันนี้โทรไปหาพ่อ พ่อบอกว่าแม่ไปโรงเรียนแระฮ่าๆๆๆ
|
1. เป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริง จะพูดจะคิดจะรู้สึก ก็ฉันเป็นอย่างนี้นะ เธอไม่ชอบก็เรื่องของเธอสิ อาการแบบนี้จะเกิดขึ้นเสมอๆ 
|
|
